Langste plaatsnaam ter wereld
Wales kan zich beroepen op het feit dat daar de langste plaatsnaam van Europa te vinden is en op de derde plaatst staat ter wereld. Zelf zeggen de inwoners dat het de langste naam ter wereld is en zo staat het ook in het Guinness Book of Records. Tijdens een van mijn vakanties in het prachtige Wales kon ik deze plaats uiteraard niet negeren. Omdat ik thuis al van plan was daar naar toe te gaan, had ik een kaart gemaakt met daarop naam en adres. Met uiteraard de postcode die toen anders in elkaar zat dan nu.
Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwll-llantysiliogogogoch zoals de naam luidt, ligt op het eiland Angelsey, alleen bereikbaar via enkele bruggen en een veerdienst. De naam is in 1860 ontstaan en werd uitgevonden door de gemeenteraad die graag toeristen naar deze arme streek van Wales wilde trekken. Zij gaven deze naam aan op een lang naambord op het spoorwegstation dat toen iets meer dan 10 jaar eerder was geopend. De spoorlijn behoorde tot de Londen & North Western Railway, afgekort tot LNWR. Het dorp heette eigenlijk Llanfair Pwllgwyngyll maar dat was niet lang genoeg om mensen naar het dorp te lokken om de naam van het station fotografisch te vereeuwigen.
Op het perron is een lang bord geplaatst met daarop de naam in het Welsh, maar ook in het Engels. De naam betekent: Sint Mariakerk in de holte van de witte hazelaar bij de snelle maalstroom en de kerk van Sint Tysilio bij de rode grot. Zelf korten de inwoners de naam af tot Llanfair PG. In het dorpje vlak bij het station lopen meestal kinderen rond die voor een kleine vergoeding de naam volledig uitspreken. En daarbij ook de vertaling geven in enkele ‘vreemde’ talen, waaronder toen ook in het Nederlands. Ik werd uitgedaagd om de naam in het Welsh uit te spreken, maar die uitdaging heb ik maar niet aangenomen.
De kaart die ik had meegenomen kon ik niet kwijt op het postkantoor. Dat was gesloten omdat het toeristenseizoen voorbij was (oktober). Maar er was wel een oplossing: in een speciale brievenbus kon de kaart worden gepost. Buiten hing een postzegelautomaat, dus een postzegelboekje ‘getrokken’ en de zegels geplakt. Een verplicht luchtpoststrookje had ik niet, dus dan zo maar in de bus gedaan.
Bij thuiskomst bleek dat inderdaad een stempel in blauwe kleur op de kaart was afgedrukt met daarin die lange naam. De postzegels waren gestempeld met de stempelmachine van het postkantoor in het stadje Bangor, aan de andere zijde van de Menai Strait, het water dat het eiland Anglesey scheidt van het vasteland van Wales. In de stempelvlag de oproep: denk aan de postcode!
Toch wel leuk om die kaart weer terug te zien na meer dan dertig jaar! Waar is de tijd gebleven! 
