Koppelverkoop
Het is al vele malen gebeurd: men kan een serie postzegels kopen, maar alléén als je ook een toegangsbewijs aanschaft! Dat gebeurde bij een groot aantal postzegeltentoonstellingen met internationale allure. In Nederland gebeurde dat voor het eerst in 1924 bij de Internationale Postzegeltentoonstelling in Den Haag. Elk toegangsbewijs gaf recht op de aankoop van twee series.
Dit werd herhaald in 1952 toen in Utrecht de ITEP werd georganiseerd, ter gelegenheid van het eeuwfeest van de Nederlandse postzegel.
Elk toegangsbewijs van 1 gulden gaf recht op de aankoop van een serie van vier tentoonstellingspostzegels.
In 1967 vond AMPHILEX ’67 in de RAI te Amsterdam plaats en ook hier waren de tentoonstellingszegels alleen verkrijgbaar als men ook een toegangskaart van 2,50 gulden kocht. Koppelverkoop werd dat genoemd.
Vele verzamelaars en handelaren protesteerden hiertegen. Wat moet ik doen met tien toegangsbewijzen als ik de velletjes van 10 stuks kocht? Overigens moest de bon die bij de zegels zat als men ze kocht bij bijvoorbeeld de toenmalige Filatelistische Dienst, omruilen tegen een ‘echt’ toegangsbewijs.
Tegenwoordig komt het niet zo vaak meer voor dat men koppelverkoop toepast. Maar in 1989 was ik nog de klos toen ik een paar blokjes wilde kopen tijdens de Internationale Postzegeltentoonstelling Philexfrance 89 in Parijs. Een blokje met daarop de Verklaring betreffende de Rechten van de Mens, dit ter gelegenheid van de herdenking van de Franse Revolutie, toen 200 jaar geleden.
Het blokje bevatte vier postzegels van ieder 5 franc, bij elkaar dus 20 franc. Maar hoeveel moest ik betalen? Een bedrag van 50 franc! Inclusief een toegangsbewijs van 30 franc.
Het volgnummer was 1.195.752. Meer dan een miljoen bezoekers aan de tentoonstelling? Toen ik bij de Franse Post, ze hadden een grote stand, ging ‘klagen’, kreeg ik na een half uurtje praten een mooie…. ongetande zwartdruk cadeau.
Later bleek, dat totaal 1.440.114 blokjes waren verkocht van 20 franc per stuk, en evenveel toegangsbewijzen van 30 franc.
Later kocht ik ook nog enkele ‘normale’ zegels die werden uitgegeven ter gelegenheid van de tentoonstelling en een tweede blokje, gewijd aan de Franse Revolutie. Zonder dat daaraan toegangsbewijzen waren gekoppeld.
Zo was iedereen weer tevreden….. of niet? Wat vindt u van koppelverkoop van postzegels en toegangsbewijzen?
Dit werd herhaald in 1952 toen in Utrecht de ITEP werd georganiseerd, ter gelegenheid van het eeuwfeest van de Nederlandse postzegel.
Elk toegangsbewijs van 1 gulden gaf recht op de aankoop van een serie van vier tentoonstellingspostzegels.
In 1967 vond AMPHILEX ’67 in de RAI te Amsterdam plaats en ook hier waren de tentoonstellingszegels alleen verkrijgbaar als men ook een toegangskaart van 2,50 gulden kocht. Koppelverkoop werd dat genoemd.
Vele verzamelaars en handelaren protesteerden hiertegen. Wat moet ik doen met tien toegangsbewijzen als ik de velletjes van 10 stuks kocht? Overigens moest de bon die bij de zegels zat als men ze kocht bij bijvoorbeeld de toenmalige Filatelistische Dienst, omruilen tegen een ‘echt’ toegangsbewijs.
Tegenwoordig komt het niet zo vaak meer voor dat men koppelverkoop toepast. Maar in 1989 was ik nog de klos toen ik een paar blokjes wilde kopen tijdens de Internationale Postzegeltentoonstelling Philexfrance 89 in Parijs. Een blokje met daarop de Verklaring betreffende de Rechten van de Mens, dit ter gelegenheid van de herdenking van de Franse Revolutie, toen 200 jaar geleden.
Het blokje bevatte vier postzegels van ieder 5 franc, bij elkaar dus 20 franc. Maar hoeveel moest ik betalen? Een bedrag van 50 franc! Inclusief een toegangsbewijs van 30 franc.
Het volgnummer was 1.195.752. Meer dan een miljoen bezoekers aan de tentoonstelling? Toen ik bij de Franse Post, ze hadden een grote stand, ging ‘klagen’, kreeg ik na een half uurtje praten een mooie…. ongetande zwartdruk cadeau.
Later bleek, dat totaal 1.440.114 blokjes waren verkocht van 20 franc per stuk, en evenveel toegangsbewijzen van 30 franc.
Later kocht ik ook nog enkele ‘normale’ zegels die werden uitgegeven ter gelegenheid van de tentoonstelling en een tweede blokje, gewijd aan de Franse Revolutie. Zonder dat daaraan toegangsbewijzen waren gekoppeld.
Zo was iedereen weer tevreden….. of niet? Wat vindt u van koppelverkoop van postzegels en toegangsbewijzen? 
